Show stelen

Lieke ‘loopt’ in haar loopmachine door de gangen van het MMC. Voor de deur van de kinderafdeling blijft ze staan, ik zwaai naar Sanneke. Enthousiast komt Sanneke aangerend, deur open: ‘ hoi prinses, wat zie je er goed uit’ en Lieke straalt. Zonder woorden voert ze een heel gesprek met Sanneke, en ook dokter Frank komt haar even bewonderen. Bart en ik stralen. Als dr Bok de wachtruimte binnenkomt zegt hij ‘Lieke van Rooij’, kijkt rond en ziet haar staan. Onmiddellijk komt hij naar haar toe. Onder de indruk, ze heeft hem weer verrast! Eenmaal in de spreekkamer hebben we het natuurlijk ook over ons bezoek aan het AZM. Een fijn gesprek, we nemen alles door en bespreken wat wij niet willen voor Lieke. In haar dossier komt nu te staan dat er geen ‘heftige intensive care’ ingrijpen worden gedaan bij haar. Haar kwaliteit van leven staat voorop, geen onnodige verlenging. En weer rolt daar een traan, maar wat is het fijn om toch nog een keer onze gedachten te ordenen. Dr Bok zegt na meten, wegen, onderzoek dat ze stabiel is, vakantie kan gaan vieren en in oktober weer terug moet komen. We moeten nog wel bloed prikken om te kijken hoe het nu na de waterpokken met haar cellijnen is. Lieke kraait weer als ze door de gang zoeft, trekt de aandacht van veel glimlachende mensen, ze geniet. Het bloedprikken doet haar niks. Terug in de auto slaapt ze meteen, ver weg, in dromenland. Trots op ons prinsesje!