Dag lief IJsbeertje

Ik heb Joyce aan de telefoon; Anne Lieke’s vriendinnetje van de IJsbeertjes is zondagochtend in haar logeerhuis overleden. Anne is er net als Lieke iedere dag en al vanaf het eerste uur dat we Lieke naar de IJsbeertjes brachten.
Ik krijg het koud, heel koud, tranen over mijn wangen.
Ik denk aan het gezin van Anne, aan haar begeleiders. Die lieve begeleiders die met heel hun hart voor onze kinderen zorgen, delen in de zorg.
Bart en ik houden elkaar vast en denken allebei aan hetzelfde..een koud misselijk gevoel blijft hangen en we slapen onrustig.
Vanmorgen bij de IJsbeertjes samen fijn koffie gedronken, gepraat, Lieke gewoon even extra lang vastgehouden.
Ondanks dat het bij kindjes zoals Lieke altijd kan gebeuren, komt het heel hard binnen…

Lieve Anne, dankjewel voor al die fijne IJsbeermomentjes, ik ga je missen, kus Lieke

5 reacties op “Dag lief IJsbeertje

  1. Willemijn Zwart-Smeets

    ♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥

  2. Ellen

    Zo verdrietig 🙁

  3. Paul vd Kandelaar

    Anne, Ik kende je niet maar toch komt het dicht bij. Geen woorden die ik kan vinden, daarom een gedicht voor het leven.
    Een klein wonder was het , een nieuw leven had het moeten zijn. Het is je niet gegeven. maar in gedachte zul je altijd blijven leven.

    Voor alle grote en kleine ijsbeertjes………
    Zei was een kleine ijsbeertje maar soms had zei het koud, terwijl een echt ijsbeertje wel van koude houdt. Zo liep zei soms te bibberen gewoonweg van de kou, terwijl zei toch een flinke ijsbeertje wezen wou.
    Zei dacht dan bij zichzelf dat kou mij zoveel stoort, want ik heb een lekker vachtje dat bij een ijsbeertje hoort.

    Paul

  4. Joyce

    Slik, mooi geschreven Linda!

  5. Josan Nijhuis

    Hoi Linda en Bart,
    Je krijgt het koud als er zoiets gebeurd, zelf kende ik Anne en haar moeder niet erg goed, ik bracht Anne wel eens naar huis vanuit de BSO en heb wel eens met haar moeder staan praten als we stonden te wachten tot het tijd was.
    Ik vond het vooral zo moedig van haar dat ze nog een keer zwanger durfde te worden.
    Dat lijkt ook wel een beetje op jullie verhaal.
    Eigenlijk heb je voor zoiets nooit de juiste woorden, ik kan alleen maar steeds denken hoe verdrietig het is om je kindje te verliezen. Misschien nog meer omdat je altijd al wist dat het zomaar kon gebeuren.
    Voor jullie moet dit wel ontzettend dichtbij komen, heel veel sterkte.

    Josan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Je mag deze HTML tags en attributen gebruiken:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong> 

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.