‘Ik voel haar in iedere cel’ zeg ik donderdag tegen Bart. We zijn thuis en nu lijkt mijn lichaam zich te ontspannen, langzaamaan te wennen aan geen continue alertheid, al komt de angst zo af en toe weer boven. We zijn heel moe…
Gelukkig knapt Lieke nu echt goed op. Vanmorgen even meegeweest naar een serenade van de harmonie. Samen over de Oranjemarkt geslenterd. Gezicht in het zonnetje, af en toe een dutje. Ze gaat iedere dag beter eten en lijkt sinds vandaag ook de schade van eten in te halen. En de twinkeling is terug in haar ogen. Pretoogjes als Guusje grapjes uithaalt, verliefde oogjes als Bart binnenkomt.
Een week verder en we kunnen weer ademhalen. Lieke logeert vannacht bij Rensis en wij gaan eens even bijslapen.