Er zijn de laatste dagen heel veel aanmeldingen bij de internationale besloten Facebook groep met ouders van kinderen met Trisomie 9 in de mozaiekvorm (T9M). Wereldwijd zijn we de 100 kindjes gepasseerd, vriendjes en vriendinnetjes van Nieuw Zeeland tot Dubai, van Amerika tot Engeland en natuurlijk onze eigen Nederlandse vriendinnetjes, wow! Er zijn dagen dat ik geen genoeg kan krijgen van de filmpjes en foto’s van de ‘oogjes van Lieke’. Ik ben trots als er een nieuw stapje wordt gezet, leef mee in donkere tijden…voel me een rijk mens als ik verhalen lees over niet bij je kindje kunnen zijn in een ziekenhuis. Ondanks de bezuinigingen leven we in een bevoorrecht land…Een groep mensen die ik niet zou willen missen, die aan een woord, een blik genoeg hebben..Maar er zijn ook dagen dat ik gewoon even niks wil zien. Dan zie ik alleen de vergelijking met de andere kindjes, dan zie ik vooral Lieke’s beperkingen. Er zijn kindjes die namelijk wel kunnen lopen, zelfstandig kunnen zitten, woordjes zeggen, geen zuurstof nodig hebben en dan word ik naast blij ook verdrietig en stil van de berichtjes. Gewoon omdat ik maar een mens ben en voor mijn mooie dochter met doorzettingsvermogen waar je u tegen zegt, met haar sterke wil, met haar levenslust, zoveel meer zou willen.
Oh lieve Linda, zo begrijpelijk.. ik besef heel goed hoe wij bijvoorbeeld bevoorrecht zijn met een kind met trisomie 9 dat zo gezond is. Ik kan me er soms zelfs een vreemd soort schuldig over voelen. Tegelijkertijd kan ik stikjaloers zijn op ieder normaal kind en ieder kind op de t9msite dat iets kan dat Hebe niet kan. We zijn inderdaad maar mensen. Laat het gevoel maar toe. Als ik iets voor je lan doen, ik ben er. En ik denk aan jullie, heel vaak. Kus
Begrijp je verdriet Linda maar ook je vreugde. Je bent een super sterke vrouw en moeder….respect!!! Liefs Trea.