We gaan toch naar Maastricht…Vanmorgen hadden we een afspraak bij dr Bok. Hij raakt me altijd op een positieve manier met zijn enthousiaste ‘hoi Lieke’ gevolgd door een gemeende hand. Eenmaal in de spreekkamer zegt hij al snel dat hij gebeld is door een professor uit Maastricht over het slapen, de zuurstof en vermoeidheid. Gebeurt niet vaak bij een doorverwijzing zegt hij tussen neus en lippen door. Ze hebben lang over Lieke gesproken en de professor heeft aangegeven dat de situatie te complex is om het onderzoek bij Kempenhaeghe te laten doen. En dus hebben we 6 juni een afspraak in het AZM. In de tussentijd moeten we bij mindere dagen, dagen dat Lieke erg moe is, de zuurstof nog hoger zetten.
Een boodschap die toch weer blijft hangen…Zo’n professor die zelf belt…de vermoeidheid…de conclusie dat de vermoeidheid er langzaam is ingeslopen…van alles gaat door je hoofd. Wel geeft het gesprek op een gekke manier ook veel vertrouwen. En is het fijn dat nu alles in Maastricht wordt bekeken, ook de amandelen. De beste mensen die nu samen gaan kijken naar de situatie en hopelijk ook gaan komen met een verbetering van kwaliteit van leven.