Lieke slaapt, eindelijk…voor de tweede keer.
Aan het einde van de middag stond het ontvangstcomite van de kinderafdeling klaar, Sanneke had een mooie ballon aan Lieke’s bed gehangen: ‘voor stoere Lieke!’. Lieke genoot zichtbaar van alle ‘wat zie je er mooi uit’, ‘wat ben je groot geworden’, ‘hoe is het prinses?’ opmerkingen van alle verpleegkundigen. Het eten ging niet goed en aan het begin van de avond had ze zelfs een lichte verhoging; 38.3 mmm…Nog wel heerlijk gespeeld in de Ronald McDonald huiskamer en gelachen om de Cliniclowns kast :). Toen we haar pyama aan gingen doen is ze aangesloten op de monitor; saturatie, hartslag en CO2 worden vannacht gemeten. Ze heeft een neusbrilletje op met een plastic ‘pijpje’ dat in haar mond steekt. Ze vond het maar niks, vooral omdat haar speentje niet in kan. Als ze eindelijk slaapt vertrekt Bart naar huis om bij Guusje te zijn. Ik praat bij met twee verpleegkundigen die ook voor Lieke hebben gezorgd hebben toen ze baby was, een bijzonder fijn gesprek. Helaas worden we onderbroken doordat Lieke’s neusbrilletje niet goed zit en begint alles weer opnieuw. Uiteindelijk valt Lieke weer in slaap.
Haar donkere kamer wordt verlicht door alle metingen…en het enige geluid is het geluid van het zuurstof..
Wat ben je dapper lieve Lieke, slaap maar lekker kleine prinses. En morgen kijken we gewoon wat de nieuwe dag ons brengt!
Hopelijk komen ze erachter hoe ze Lieke weer de oude kunnen maken. Sterkte voor jullie en een hele dikke knuffel voor jullie prinsesjes! X uit Voorburg