Lieke ligt fijn in haar eigen bed. Ze heeft een goede nacht gehad, weinig hele gekke dingen op de monitoren. Als ik vanmorgen in haar ziekenhuiskamer kom kijkt ze me ook echt vrolijker aan. Ze heeft nog wel verhoging en eet nog niet goed, maar ze heeft het niet meer zo benauwd. Onvoorstelbaar hoe snel ze instort, onvoorstelbaar hoeveel veerkracht ze heeft.
En waar kun je het beste beter worden? Thuis!
En dus doen we het rustig aan. Lieke vind het heerlijk om thuis te zijn en is graag dicht bij ons.
Wij zijn echt heel moe..moe van de angst, moe van het nadenken ‘Hoe kan ze toch opeens zo ziek worden?’. Moe van weinig slapen. En we komen erachter dat hoe langer ze een hele goede periode heeft, een mindere periode heel zwaar voelt.
Gelukkig is Lieke thuis als de Sint komt 🙂