Vanmiddag werd Lieke’s hoog-laag bed gebracht en hij kan zo snel mogelijk ook weer terug. Wij leggen ons Lieke niet in dat bed: groot, hele hoge speilen…net een hondenhok. Dikke tranen..de man die het bed kwam brengen begrijpt ook niet zo goed waarom voor dit bed is gekozen en adviseert om de leverancier te bellen. Bart belt onmiddellijk en we worden goed geholpen, Atlas zal contact opnemen met onze ergotherpeut in Blixembosch en belooft iets te laten weten. Zelf bellen we even later met Ingrid,onze ergo, en wat blijkt Atlas heeft haar al gesproken. Weer tranen, tranen, tranen…Een fijn gesprek met Ingrid volgt, er is een fout gemaakt en er moet een ander bed voor Lieke komen. Zij zal verder overleggen met Atlas en de zorgverzekeraar, maar één ding is zeker dat bed gaat eruit.
Helemaal op, op van weer een drukke chaotische week, zal het ooit weer een beetje rustiger worden? Verdrietig, intens verdrietig..je denkt het allemaal goed onder controle te hebben met die voorzieningen, maar er moet niet iets mis gaan…
Net even bij Lieke gaan kijken, ze ligt heerlijk te slapen in haar eigen vertrouwde witte ledikantje. Gelukkig krijgt zij dit niet allemaal mee, en is ze alleen maar moe van het harde werken bij de fysio en ergo vanmiddag.