Afgelopen donderdag hadden Bart en ik een oudergesprek met Marjo, een maatschappelijk werkster van Blixembosch. Weer een kennismaking en gelukkig weer een goed gevoel over de ontmoeting. Marjo is een kordate vrouw, weet van aanpakken en weet ook de vinger op de zere plek te leggen. We praten over de geboorte van Lieke, over onze gezinssituatie en opvang rondom Lieke. Een opmerking die mij raakt is dat je opvang uiteindelijk zo geregeld moet zijn dat je zelf niet hoeft ‘te ijveren’ om met Lieke leuke ontspannende dingen te doen. Ik raak geemotioneerd, omdat dat ook iets is waar ik de laatste tijd af en toe moeite mee heb. Door de dikke buik, kost therapie en de dagelijks dingen al zoveel energie dat ik wel eens het gevoel heb dat alleen andere gezellige dingen doen met Lieke…Al snel komen we op de bevalling en dat het vooral belangrijk is dat we samen heel duidelijk aangeven wat we willen. Soms kan het fijn zijn als Lieke even met iemand meegaat, maar soms is het ook heel fijn om Lieke thuis te hebben met een paar extra handen.
Ook Lieke’s ontwikkeling komt nog uitgebreid ter sprake. Marjo geeft aan dat we nu eigenlijk in een soort tussenfase zitten. Het Sensis onderzoek en het ontwikkelingsonderzoek (Lieke’s mentale ontwikkeling) in april zullen heel bepalend zijn voor het vervolg. Want als Lieke’s geestelijke ontwikkeling ernstig vertraagd is en haar motoriek bepaald kan ze niet op Blixembosch blijven… Een boodschap waar we niet verder op ingaan, heeft ook weinig zin. Het is gewoon afwachten en het belangrijkste is dat Lieke, haar zusje en wij een kwalitatief goed leven hebben. Waar Lieke ook naar toe gaat…In januari hebben we weer een afspraak.
’s Middags krijgt Lieke de Mexicaanse griepprik, ze hoeft dit keer niet te huilen, maar heeft een aantal uren later wel koorts en is niet echt heel happy…
En dan gaan we ome Maarten feliciteren met zijn verjaardag..in het ziekenhuis. Onze grote vriend Robin ligt nog steeds in het MMC en er zit nog niet echt vooruitgang in…Dinsdag krijgt hij weer een onderzoek in Nijmegen naar zijn darmen, hopelijk levert dit iets op…Machteloos kun je je soms voelen, het enige wat we Ank en Maarten kunnen bieden is een luisterend oor en avondeten..