Aandacht verdelen

Zo, twee weken verder..Guusje gaat nu twee weken naar de basisschool. Intensieve weken..waar aandacht verdelen centraal staat en lastig is..Verwondering iedere dag weer, als Guusje een nieuw liedje zingt, opeens een ander woord gebruikt, vriendenboekjes meeneemt. Met verbazing luister ik naar haar als een meisje komt spelen en vraagt ‘ waar is jullie baby?’ als ze Lieke’s stoel ziet staan en Guusje antwoord ‘ die is van Lieke, ze is ‘gehendikept’ . Waarna de meisjes dikke lol hebben op de trampoline. Bezorgd zijn we de eerste dagen als ze haar brood niet goed eet, maar ook dat gaat over.

Twee meisjes, ieder op een andere school, met eigen begin- en eindtijden. Een taxi om rekening mee te houden…voor deze zorgmanagers een hele klus.

Lieke moet wennen aan de aandacht die Guusje nu vraagt. En krijgt de afgelopen week haar eigen teleurstelling te verwerken als haar loophulpmiddel op proef terug moet naar de leverancier. En dus is het nu op haar eigen gaittrainer wachten…de revalidatiearts heeft de goedkeuring en machtiging gegeven, nu de zorgverzekeraar nog. En mijn onderbuikgevoel zegt dat dat nog wat inspanning gaat kosten…

Ook krijgen we deze week het verslag van Visio, waaruit blijkt dat Lieke’s linkeroog minder goed ontwikkeld dan haar rechter en er twijfels zijn bij haar netvlies. Geadviseerd wordt om een specialist in het ziekenhuis te laten kijken. Er komen vragen boven die te maken hebben met kwaliteit verhogen en ‘onnodig plagen’. Ga je een oog afplakken bij een slechtziend meisje? Gelukkig mogen we een afspraak maken in het MMC in Veldhoven. Maar even afwachten..

En dan is daar ook een brief van de GGD voor een afspraak over gezondheid, gedrag, eten, groei etc..het vervolg op het consultatiebureau. En verbaas ik me weer over de standaard tekst in deze brief, terwijl de afspraak op de Vuurtoren kan plaatsvinden…Gelukkig bevestigd Joyce van de IJsbeertjes in Lieke’s schriftje dat we de afspraak kunnen afzeggen. Maar toch, ga ik deze week wel even een telefoontje aan wijden.

Bart en ik hebben allebei een beoordelingsgesprek deze week en beide werkgevers zijn zeer tevreden; ondanks alles weten we het toch ook te flikken om een professional te zijn. Vrijdag krijg ik mijn Tiger diploma; een jaar ben ik opgeleid tot procesbegeleider en ik voel de trots bij het vasthouden van dat certificaat.

Niet gek dat we moe zijn, vanavond zijn de meisjes logeren en gaan wij eten bij en met fijne mensen. Even energie opladen om volgende week de aandacht weer te kunnen verdelen…