Verdoofd, moe, vol gedachten gingen we gisteravond slapen.
Gisterochtend naar de crematie geweest van het klasgenootje van Lieke. Terwijl we stonden te wachten in het crematorium, kwam dr Bok binnen met een mooie witte bloem in zijn handen…dat moment raakten ons zo. Wat een betrokkenheid.
Het was een mooi afscheid, waarbij rillingen over onze rug liepen, zo herkenbaar…De IJsbeertjes juffen hadden een erg mooi verhaal, vol bijzondere herinneringen. Mooie muziek, veel foto's, mooie teksten…Op het einde heeft de papa zijn herinneringen gedeeld…de woorden 'vanaf het moment dat we wisten wat ze had, verdwenen alle verwachtingen' en 'van tevoren nooit gedacht dat als je niet kan praten of lopen, je op zoveel andere manieren kunt genieten en liefde kunt geven' komen binnen en blijven hangen..dat is het precies…' het prinsesje is een wolkenmeisje geworden', waren de laatste woorden..
Vanmorgen werden we wakker, uit de kamer van Lieke kwamen kir en schatergeluidjes. Toen het te lang duurde, gooide ze, zoals iedere ochtend, haar speentje de kamer in: 'plok'… ik ben wakker! Genieten, iedere dag moet je genieten!