Er rollen tranen over mijn wangen bij het kijken naar de documentaire ‘zorg voor Daan’ welke maandagavond is uitgezonden op NPO2. Niet dat alles vergelijkbaar is, maar ik herken zo de gevoelens van onmacht, frustratie, verdelen van aandacht, angst en zorgen voor de toekomst..
Vorige week nog als ik bel voor nieuwe luiers. ‘Mevrouw volgens ons systeem heeft Lieke nog luiers voor drie weken’…Maar die heeft ze dus niet leg ik uit. ‘Heeft u een verklaring?’ ..veel poepluiers en ik zucht..uiteindelijk worden de luiers wel geleverd, maar ik houd er een rot gevoel aan over.
De onbezorgde periode is ook weer voorbij, als Lieke vanaf donderdagavond niet goed haar avondeten eet. Maandagavond eet ze helemaal niks en krijg ik na het bad met moeite een klein danoontje naar binnen. Koorts? Nee..Hoe eet ze verder overdag? Goed..Ik bemerk wat meer oprispingen en dinsdagochtend is ze extreem vroeg wakker, huilend. Iets is er niet flex, maar wat..
Aankijken, in de gaten houden en weer verder.
Ondertussen genieten we ook enorm. Op zaterdag zie ik hoe ze haar plekje heeft gevonden bij XieJe bij de Severinus. Als ik haar ophaal zegt een meisje dolenthousiast tegen haar moeder ‘ dat is Lieke!’ En vraagt een ander kindje ‘ben je er volgende week ook Lieke? Yes!’.
Zondag genieten we voor de eerste keer van ons Efteling abonnement, even een frisse neus halen.
En dinsdagochtend is de Sint bij de IJsbeertjes. Lieke geniet van de gezelligheid, de sfeer, de warmte.
Gewoon even blijven in het nu, de toekomst komt morgen wel weer.