Opgelucht dat Lieke zich iedere dag een beetje beter voelt, dat we het ergste gehad hebben. Verdrietig dat we toch alweer een aantal dagen in het ziekenhuis zijn. Misschien lijkt het voor anderen dat je eraan went, maar dit went nooit! Je wordt iedere keer uit je dagelijkse leven gerukt. Wij hadden ook plannen voor de afgelopen week; werken, repetitie, kapper, voorbereidingen voor Guusje's eerste verjaardag, avondje borrelen met Dorien en Gidi…Het went nooit je kind in het ziekenhuis! Spanning, emoties en bij Lieke altijd de angst, gaat dit dan haar opbreken??
En ze ziet er nu gelukkig ook weer goed uit, maar een kind houden ze niet in een ziekenhuis als het niet nodig is. Aan het zuurstof liggen tussen de middag is niet normaal! Lieke kan gewoon niet diep genoeg ademen om aan voldoende zuurstof te komen..
Fijn dat er altijd mensen zijn die voor je klaar staan op wat voor manier dan ook..Lieve kaartjes, smsjes, telefoontjes..Gistermiddag even bijgepraat met Guido & Steffie en 's avonds toen Bart naar de repetitie was gekletst over 'het leven' met Ank. Straks komt Petra naar haar maatje kijken en Anne komt vanmiddag even spelen.
En ook als ze naar huis mag, blijft dit je altijd weer een paar dagen achtervolgen. Het kost tijd, maar wennen doet het nooit!