Daar stonden we dan vanochtend, voor de deur van revalidatiecentrum Blixembosch. Bij binnenkomst ziet het er gelukkig niet klinisch uit. Na melden bij de receptie wachten we in de wachtruimte op de verpleegkundige, een lange ochtend voor de boeg. De verpleegkundige is erg aardig en we krijgen een korte rondleiding. Jeetje, een klinisch gedeelte voor volwassenen, dagbesteding, oefenruimtes, sportcentrum, zwembad…En dan het kinderrevalidatiegedeelte, de ruimtes stralen warmte uit, maar zijn ook heel confronterend, hier horen wij dus vanaf nu thuis. We worden bijna omver gefietst door kinderen op een driewieler. Een jongetje geeft gas in zijn rolstoel, we komen voorbij Pinokkio (opvang waar ook dr Bok over gesproken heeft). Veel indrukken, als je er niet geweest bent is het lastig om een beeld te vormen.
We beginnen bij Suzanne, de logopediste. Bart en ik hebben het gevoel heel veel te moeten vertellen en doen dat ook. Wat weten we al veel van logopedie! Suzanne geeft aan toch best verrast te zijn door wat Lieke kan gezien de diagnose, maar weet ook haarfijn de punten te benoemen waar Lieke problemen mee heeft. Ze is lief voor Lieke en geeft ons een goed gevoel. Ze geeft aan dat zij aan de revalidatiearts doorgeeft, dat als Lieke naar Blixembosch komt één keer per week door haar gezien moet worden. Naast eten zal zij ook gaan starten met communicatie. En gelukkig zegt ze ook dat zonder goede aangepaste stoel Lieke niet verder kan!
Vervolgens hebben we een afspraak met de psychologe en maatschappelijk werkster. Beide ook enthousiaste lieve mensen! De psychologe gaat spelletjes met Lieke doen om naar haar ontwikkeling te kijken en Lieke vind dit gezellig. Een heel kundige vrouw, lief en ook zij geeft vertrouwen.
Ondertussen praten wij met de maatschappelijk werkster. Ons hele verhaal komt aan bod, heel emotioneel. Vol bewondering luistert ze naar ons en wat een verademing dat de ouders zo belangrijk worden gevonden. Ze vraagt wat wij van Blixembosch verwachten, we praten over opvang, hulpmiddelen, en nog vééél meer zaken.
Heel erg moe, zowel geestelijk als lichamelijk, gaan we naar huis. Een goed gevoel, hoop dat de revalidatiearts volgende week ook overal de noodzaak van in ziet.
Morgen gaan we terug voor deel 2, ergotherapie en fysiotherapie. Hopelijk krijgen we al iets te zien van de mogelijkheden op het gebied van hulpmiddelen en geeft dat vertrouwen voor de toekomst.
En Lieke? Lieke is heel moe, maar vond het allemaal wel prima. Ze is een echte doorzetter!