Ben op weg naar Eindhoven met de trein om Lieke op te gaan halen bij de IJsbeertjes. De IJsbeertjes, die sinds zaterdag met een kindje minder zijn…Vanmorgen hoorde Bart tijdens het wegbrengen van Lieke dat een meisje uit Lieke's groep zaterdagochtend door haar ouders dood in haar bedje is aangetroffen…Afgelopen vrijdag was ze er niet omdat ze wat neusverkouden was en nu….Heel diep geschokt, verdrietig en emotioneel zijn we ervan…
Het zwaard van Damocles dat bij veel ouders van een kindje met een zeldzame afwijking boven het hoofd hangt, komt nu heel dichtbij…Onze gedachten vliegen alle kanten op, je denkt aan haar ouders, haar gezinnetje, haar familie, maar natuurlijk ook aan ons eigen Liekje….Dit meisje had ook een stralende glimlach, stond volop op haar eigen manier in het leven..de woorden van dr Bok 'Lieke is een zwak meisje' schieten door je hoofd, de verlenging waar ook ons Lieke in zit, het plotselinge…..
Dadelijk op school maar eens even vragen wat de bedoeling is. Vinden haar ouders het fijn als er andere ouders zijn? Wordt er nog wat verwacht van de kindjes? Wat een heftig begin van deze week…en wat zal ik blij zijn als ik ons Lieke straks weer vast heb.
Vele woorden zijn er niet bij het lezen van dit verschikkelijk bericht. Wat overblijft zijn gedachten bij de ouders van dit kleine meisje. Wat heerst zijn emoties en stilte. Als je werderom zo een bericht lees dan realiseer ik mij dat niets belangrijker is dan de gezondheid van onze kinderen. Ja….. dan gaan de gedachten naar Lieke en
Bart&Linda.
De klein gedicht,
Waarom zijn er zoveel vragen
Waarom is er zoveel pijn
Waarom zijn er zoveel dingen
Die niet te begrijpen zijn