Consultatiebureau

Vanmorgen heb ik een afspraak met Lieke op het consultatiebureau, de laatste. Lieke wordt bijna 4 en krijgt dan net als alle andere kindjes nog een prik op het bureau. Ik merk aan mezelf dat ik er onbewust veel mee bezig ben, vier jaar…Als ik binnen kom bij het consultatiebureau voel ik de ogen prikken, de assistente is vriendelijk en vraagt of ik Lieke gemeten en gewogen wil hebben. ‘ Fijn, hoeft dat morgen bij haar kinderarts niet’, is mijn antwoord. Ik ga zitten. Na een tijdje realiseer ik me dat ik hier met Lieke niet meer thuis hoor en ook niet gehoord heb. Ik denk terug aan mijn eigen frustraties..in het begin toch naar de wijk gaan, naast alle andere afspraken. De eerste prikken waar ze niet op reageerden met huilen, helaas wel altijd door enorme koortspieken…mijn reactie de eerste keer dat Lieke geluid maakte, ik dit aangaf tijdens een bezoek en de dame aan de andere kant van de tafel zei ‘ dit is geen brabbelen hoor’. De boosheid toen en nu het kunnen denken, voor jullie is dit ook een lastige niet normale situatie. We hebben best een goed eindgesprek. De arts heeft ons gevolgd en alle artikelen over Lieke gelezen. Ze vindt het fijn dat Lieke haar plekje heeft gevonden.Dan haalt ze de vaccinatiespullen..’nooit gedacht dat ik deze Lieke nog zou mogen geven’ en het is even stil. Het ontroerd me. Lieke zet het op een brullen, dit in tegenstelling tot al die andere keren, meteen. En ook dit geeft aan dat Lieke vooruitgaat en is gegroeid. De arts legt nog uit dat haar dossier naar de GGD gaat en dat ze alleen een oproep zal krijgen voor de vaccinatie van 9 jaar..en weer is het even stil. Ik bedank haar, geef een hand en loop het bureau uit. Nee, Lieke hoort tussen alle ‘bijzondere kindjes’. Wij hebben ons plekje gevonden en alle bezoekjes aan het consultatiebureau zijn onderdeel geweest van een acceptatieproces.

Thuis belt de gemeente, hoe de badstoel is bevallen. Heel rustig leg ik uit dat er een aantal problemen zijn. Het niet kunnen aan- en uitkleden in de badkamer, waardoor Lieke en snel afkoelt en het gevaarlijk is om haar te verplaatsen omdat ze nat is. Lieke tijdens het zitten al moeite zat heeft om balans te houden en dus de waterspetters haar doen verslikken. Het niet volledig onder water zitten zorgt er daarbij nog eens extra voor dat ze snel afkoelt…De dame aan de andere kant van de telefoon noteert alles. Geeft aan dat onze eigen consulente volgende week weer terug is van haar verlof en dit dossier over gaat nemen. Daarbij vraagt ze toestemming om de termijn om te komen tot een oplossing te verlengen. Een goed aanknopingspunt om eens even van gedachten te wisselen over hoe wij als ouders deze ‘invasie in huis’  ervaren. Ik merk aan haar dat ze zich totaal niet bewust is geweest van hoe dit alles overkomt..Nu maar weer afwachten…

Morgen is Bart jarig en hebben we een standaard afspraak met dr Bok. Toch best weer wat dingen op ons lijstje: de onduidelijke groene poep, haar tanden, herhaalrecepten, slapen,de zoef zoef, het eten van een halve boterham en haar 8,8 kilo! Deze bezoekjes zullen denk ik nooit wennen…