Als de telefoon gaat en ik zie dat het de IJsbeertjes zijn, krijg ik het koud. Het ging de laatste dagen helemaal niet goed met een IJsbeervriendinnetje van Lieke. Het is juffrouw Joyce om te zeggen dat Kim inderdaad overleden is…Wat een verdriet..na het overlijden van IJsbeertje Anne in oktober en het verse gemis van haar op de groep komt het overlijden van Kim keihard binnen.
Ik denk aan haar ouders, haar gezin, hoe sterk je moet zijn om je kind los te laten. Ik denk aan de IJsbeerjuffen, wat krijgen zij ook veel voor hun kiezen. Diep respect voor de manier waarop zij een verlengstuk zijn van onze gezinnen, met zoveel warmte en liefde zorgen voor onze breekbare dappere kinderen. Wat kan het leven hard en oneerlijk aanvoelen…
Het nieuws blijft in ons hoofd hangen, gedachten volgen elkaar op, we zijn er niet helemaal bij. Fijn om vrijdag met de juffen, ouders en kinderen samen iets te maken voor Kim.
Afscheid nemen van een kindje…zo heftig..
Dag lief vriendinnetje, een kusje in de lucht voor jou! Lieke
Jeetje, dan wordt je toch weer even stil.
Ook hier bij ons, bij mij flitsen, verschillende gedachten door het hoofd.
Ongetwijfeld gaan jullie iets moois maken.
Nu weer “leren” omgaan met het gemis en weer die keiharde waarheid.
In gedachten
Gerrie