‘Mam, denk jij dat Lieke een oma wordt?’ Ik zit met Guusje in de auto en word verrast door haar vraag. Een vraag waarvan de kinderpsycholoog eerder dit jaar heeft aangegeven, die gaat komen. ‘Wat denk jij Guusje?’ vraag ik haar. ‘Ik denk niet dat ze een oma wordt, en ook geen mama….ik denk dat ze een kindje blijft en dan dood gaat’…Baf! Die komt binnen, ik krijg het koud. ‘Hoe vind je dat Guusje?’ Vraag ik redelijk rustig. ‘Verdrietig denk ik…mag ik wel altijd een foto van haar bij mij hebben?’ ik slik..’natuurlijk schat’ en zo plots als het onderwerp komt, zo verdwijnt het onderwerp ook weer. Precies zoals de kinderpsycholoog voorspeld heeft. En ik denk dat ik het nog niet zo verkeerd gedaan heb..Ik hoef geen antwoord te geven op een vraag, ik moet Guusje volgen en steeds zullen we wat verder gaan, op haar tempo.
We kletsen verder over van alles en nog wat en Guusje fantaseert dieren bij de wolken in de lucht. Ik ben trots op dit mensje, ze flikt het toch maar om een mooi trots brusje te zijn zonder zichzelf te verliezen!
En lieve Guusje, wij weten het antwoord op jouw vraag ook niet. Als je wat ouder bent hopen we vooral dat we je kunnen meegeven dat het leven niet perfect is maar dat je er enorm van kunt genieten! Iedere dag weer!
Lief Pietje ❤️❤️
Heftig en prachtig…..alle facetten van het leven worden door kinderogen transparant hoe moeilijk ook.
Alles hoort bij ” het leven” alles is voor hen c’est la vie.
Zou fijn zijn als wij volwassenen ook dat flexibele relativeringsvermogen mochten behouden………helaas verdwijnt dat met het ouder worden.
Gelukkig zijn we gezegend met de term “carpe diem” en laten we die niet vergeten.