Ik heb me vanmorgen een paar keer afgevraagd ‘hoe zou Moederdag eruit hebben gezien als Lieke 8 was en geen chromosoomafwijking zou hebben’…Ze is om 6.45 uur wakker en ligt gezellig in ons bed, te wachten tot Guusje ook uit bed komt.
Guusje regelt de kadootjes samen met Bart. En als we dan samen in het grote bed zitten zegt Guusje ‘Lieke mag eerst’. Ik krijg een groot kado met gedicht. Met tranen in mijn ogen zie ik dat Guusje het gedicht pakt en heel knap Lieke’s gedicht spontaan voorleest..daarna geeft ze haar eigen gemaakte kado’s en leest ook haar eigen gedicht.
Nee, Lieke gaat geen ontbijt smeren, heeft niet zelf een kadootje gekocht en zegt niet al dagen ‘ik heb echt iets heel moois gemaakt’. Haar kado zat in de rolstoeltas deze week en ik kreeg een appje ‘niet open maken hoor 😉 van de IJsbeertjes juffen. Maar de liefde en improvisatie van Guusje is zo veel meer! En de blik in Lieke’s ogen als ze naar haar zusje kijkt is goud waard. Wat een dappere stoer mooi brusje! Nee, het valt niet altijd mee om mama te zijn van een zorgintensief meisje en een meisje van 7 jaar. Verdeel ik mijn aandacht wel voldoende? Maar lieve Guusje en Lieke, wat ben ik trots dat ik jullie mama ben!
Ik vind dat je mooie verhalen hebt op je blog
Groetjes patrycja