Vandaag nemen we na ruim 6,5 jaar bij de IJsberen afscheid van juffrouw Joyce. Met een lach en een traan…
We hebben namens Lieke een fotoboekje gemaakt voor Joyce; een trip down memoryland was dat.
En Lieke krijgt naast een echt IJsberen T-shirt en een houten ijsbeer, een mooie brief met veel herinneringen.
Tja, wat zeg je tegen iemand die met zoveel liefde voor je kind heeft gezorgd. Nooit is er een dag geweest dat we Lieke niet in vertrouwen bij Joyce hebben achtergelaten. Joyce kan Lieke lezen en schrijven en zag altijd de volgende stap aankomen.
Ze heeft zoveel samen met Lieke bereikt. Er zijn dan gewoon geen woorden.
En dan denk je als ouder, komt er ooit weer zo’n fijne begeleider? En toch heeft de ervaring ondertussen geleerd dat dat zo is. Al is het gevoel heel onzeker en voel je je weer even heel kwetsbaar.
Het contact met Joyce zal er zeker blijven, we hebben samen zoveel meegemaakt.
Lieke lacht en brabbelt, heeft het gevoel dat het feest is. Maar wat zal ze Joyce missen en wij ook!
Hey
Wat leuk om te horen dat het zo goed is gegaan samen met Lieke en Joyce
Is altijd jammer als er iemand weg gaat die goed voor iemand heeft gezorgd