Ik vind het verschrikkelijk om je achter te laten…ik vind het fijn om zonder je op vakantie te gaan…ik vind het verschrikkelijk…ik vind het fijn…ik vind het verschrikkelijk…
Een traan rolt over mijn wangen als we vorige week opstijgen vanuit Eindhoven richting Ibiza. Wat voelt het incompleet dat je er niet bij bent.
Aan de andere kant van het gangpad zitten Roel, Peggy en Lilly. Zonder vragen weet ik dat zij zich ook zo voelen.
Maar wat zijn we er aan toe samen. Ontzorgen, even geen uur en tijd, geen medicatiemomenten, geen verzorging.
Ik voel aan mijn lijf dat ik het heel hard nodig heb, ontspanning.
10 jaar zorgen hakt erin.
Het wordt een onvergetelijk heerlijke week samen. We genieten volop. En jij geniet bij Rensis samen met Suzy, je vriendinnetje en de zus van Lilly.
Iedere dag zijn er de foto’s waarop ik zie dat het goed met je gaat. En ik kan je iedere dag steeds beter loslaten.
Na een week nemen we afscheid van ons heerlijke huis op Ibiza, van onze fijne reisgenoten. De herinneringen slaan we op als mindpictures voor alle momenten dat we het heel hard nodig hebben.
Ik vind het fijn om zonder je op vakantie te gaan. Ik vind het verschrikkelijk.
Niet gedacht dat we vandaag meteen in de zorgen storten. Je verslikt je vanmiddag onverwacht zo ernstig dat we uiteindelijk bij de EHBO terecht komen. Gelukkig kunnen we na onderzoek naar huis, en lijk je weer ok.
Deze week met regelmaat de foto’s terugkijken. Dat ontspannen gevoel zo lang mogelijk vast proberen te houden.
Ik vind het verschrikkelijk om zonder je op vakantie te gaan. Ik heb het nodig om zonder je te gaan.