Gek eigenlijk dat mijn eigen gevoel toch af en toe verrast..
Vandaag een afspraak met Ingrid, Lieke's ergotherapeute van Blixembosch. De eerste afspraak voor een rolstoeltje. Deze afspraak is bedoeld om alles op een rijtje te krijgen: wat zijn de maten van Lieke en waar moet de voorziening aan voldoen. In Lieke's geval is de zit heel belangrijk. Ze is maar klein en de zit van de dubbele kinderwagen is haar nooit echt goed bevallen, terwijl ze in het kuipje van haar eetstoel heerlijk zit. Dus de rolstoel moet eigenlijk ook een dergelijk kuipje hebben. Verder moet de rolstoel gekanteld kunnen worden, voor als ze moe wordt en haar balans zelfs niet kan houden met broekvestje en borstvestje. Dus ook beide vestjes zijn een must en daarnaast nog een hoofdsteun. Tot zover allemaal geen probleem, nee dit is wat er moet komen voor Lieke. Er is dan vervolgens keuze in type wielen, klein of groot en wel of geen spaakbeschermers (wit is standaard, iedere gepimpte versie is natuurlijk voor eigen rekening). Maar mijn redelijk onschuldige vraag: 'kan deze stoel mee in de auto?' werd niet meteen heel positief beantwoord….Het blijkt namelijk dat omdat Lieke's stoel moet kunnen kantelen, de rolstoel niet opvouwbaar kan zijn.
En toen knakte er iets…prima een rolstoel, maar ik ben echt nog niet toe aan een bus! Bart probeerde nog wat te kalmeren 'Lin, komt goed', maar ik heb denk ik toch wel duidelijk laten merken dat ik graag alle opties wil bekijken. Na wat zoekwerk is de uitkomst nu, dat de stoel die we voor Lieke voor ogen hebben, toch iets uit elkaar zou moeten kunnen en misschien wel in de auto past..maar de uiteindelijke passing zal duidelijkheid geven.
Eerst schrijft Ingrid nu een motivatie voor de gemeente. Dan volgt hopelijk een positief advies en kunnen we een passing plannen. En dan moet de rolstoel nog gemaakt en besteld worden.
De hele dag verder nagedacht over mijn reactie..het is niet de rolstoel, Bart en ik willen graag een rolstoel en zien ook echt het grote voordeel hiervan in. Het is het idee weer een stukje van jezelf in te moeten leveren. Niet zelf kunnen bepalen wat voor auto je rijdt..zoals je ook niet zelf kunt bepalen waar je op vakantie gaat…of dat je als gezin uit eten gaat…of samen op een terrasje zit…of mee kunt doen als vrienden iets ondernemen…
Het is niet de rolstoel, het is zeker niet Lieke in een rolstoel..het is beetje voor beetje afscheid nemen van hele normale dingen. En bijna altijd gaat dat prima, maar soms doet dat pijn.
We gaan ons maar verdiepen in het pimpen van die stoel, want hoe dan ook, er komen coole wielen!
Leuk! Coole Wielen!
Coole ouders?
Die heeft ze al!!!!!!!