Aapjes kijken, dat doen we vandaag in de Apenheul. Het is koud, maar het zonnetje maakt dat het best lekker is beschut tussen de bomen. De meiden vinden de aapjes grappig en Lieke sluit regelmatig haar oogjes wandelend in het zonnetje. Wij kijken naar de aapjes en ik realiseer me dat mensen ook vaak naar ons kijken. Kinderen vragen dan ‘wat heeft ze?’ of ‘doet het pijn?’, maar volwassenen kijken vaak alsof we aapjes zijn. Als ik er verder over nadenk heb ik vanmorgen niet veel anders gedaan toen we aan het wachten waren voor Lieke’s huifbedrit. Er waren verschillende volwassen ernstige beperkte mensen in een rolstoel in de manege voor een rit. En ik, ik moest gewoon kijken. Ondertussen maken mijn hersenen overuren…hoe moet dat toch als Lieke stiekem wel veel ouder wordt..zouden deze mensen een goede kwaliteit van leven hebben?…nu vinden mensen Lieke schattig, maar als ze groter wordt?..Een jongedame van Bart’s leeftijd wordt met een tillift van het huifbed getild, ze lacht en is intens gelukkig. Ik zet mijn gedachten stop en ga verder met het hier en nu, de toekomst heeft ons al zo vaak verrast dat het geen zin heeft om verder te denken. Bart legt ‘ons aapje’ op het huifbed en Lieke snoezelt weg naar dromenland.
Een tevreden glimlach, lekker huifbed rijden!
Twee aapjes 🙂
Ooooh wat ziet het er heerlijk uit. Echt vakantie! Geniet er lekker van en toch maar proberen je gedachten een beetje stop te zetten en in het hier en nu te blijven. Nu genieten!!! Dikke knuffel uit Boekelo.
super huifbed rijden