Met Lieke ging het iedere dag een beetje beter deze week. De verhogingen bleven weg. Toch merkte je aan haar dat ze wat meer moest rusten. En ook haar darmen zijn niet helemaal ok, dan weer geen ontlasting, dan weer tot haar nek, momenten van níet goed eten. Een beetje in de gaten houden, maar dankbaar dat het ziek zijn niet heeft doorgezet.
Daardoor konden we deze week er zijn voor Robin, die in Utrecht geopereerd is. Een goed gevoel om er te zijn voor hem, Luuk, Anke en Maarten. Het zou niet de eerste keer zijn geweest dat Robin en Lieke gelijktijdig intensieve zorg moesten hebben en we er minder voor elkaar konden zijn. Fijn dus om Luuk wat meer om ons heen te hebben en aandacht te hebben voor onze kleine grote dappere vriend!
Vanmiddag Lieke naar Rensis gebracht. Dit weekend is toch ook weer een stap. Rensis gaat dit weekend namelijk een dag naar de Efteling en Guus, mijn petekindje wordt gedoopt. Wat voor veel mensen zo gewoon is om als gezin naar toe te gaan, was voor ons een lastige beslissing. Lieke heeft ons geleerd naar haar te luisteren en dan kun je niet anders als de keuze maken om haar naar Rensis te brengen. Zonder veel woorden begrepen Guido en Steffie dit gelukkig.
Eenmaal bij Rensis stonden Lieke’s logeervriendinnetjes al te wachten, een bijzondere vriendschap op een intens ander niveau. Anne zegt nog een keer ‘komt goed in de Efteling, wordt leuk’ en we geven Lieke geld mee om een kleinigheidje voor Guusje te kopen. Als we weggaan is Lieke al druk aan tafel in haar spel.
Loslaten heet dit denk ik, of zoals mijn lieve vriendin Gabi zou zeggen ‘iedere keer opnieuw leren vasthouden’..