Kwetsbaar en veerkrachtig

Lieke slaapt..in haar eigen bed! Wat een spannende week was dit!
Gisterochtend opgenomen op Medium Care. Omdat ze een lichte verkoudheid had, toch nog even een extra check door de kinderarts.
Na deze goedkeuring duurde het 1,5 uur langer voordat we aan de beurt waren. Lieke deed het heel knap, nuchter zijn.
Om 11.30 uur was ze aan de beurt. Vrolijk in het Luna bed gingen we naar de ok. Het deed me denken aan de eerste rit met ziekenhuisbed richting MRI toen ze net geboren was. Een heel klein mensje in een heel groot bed dat met grote ogen rond lag te kijken.
Bij de ok stond een enorm team op haar te wachten. Twee anesthesisten, een assistent, twee tandartsen, een assistent, de revalidatiearts voor de botox en een assistent. Lieke glimlachte naar alle gekleurde verklede mensen. Bart zou dit keer bij de inleiding van de narcose zijn. Zo’n verdrietig moment, omdat ze je dan echt aankijkt ‘wat gebeurt er nu’, ze klemde haar handje stevig om Barts armen.
Het eerste half uur heb ik alleen kunnen huilen. Zoveel spanning. Daarna hebben Bart en ik een broodje gegeten en hebben we buiten heerlijk even in het zonnetje gewandeld.
Voor de ok stond 2 uur zonder inleiding en wakker worden gepland. Rond 13 uur moesten we ons weer melden. Rond 13.30 uur kwam de tandarts ons vertellen dat beiden onderdelen goed verlopen waren. De botox injecties zijn goed geplaatst tegen het kwijlen en de intensieve tandbehandeling heeft geresulteerd in het trekken van drie kiezen, reinigen en coaten van een aantal volwassen kiezen.
We mochten mee lopen naar Lieke. In het grote gele bed, lag een heel kwetsbaar meisje aan de zuurstof. Beiden anesthesisten waren erbij en vertelde dat Lieke apneus heeft gehad tijdens het in slaap brengen en met moeite wakker is geworden, ook met apneus. De intubatie is goed verlopen, een ‘iets andere bocht’, maar ze waren tevreden.
Samen lopen we naar de kinder IC. Een indrukwekkende afdeling waar we opgewacht worden door een heel team. Tijdens de overdracht wordt Lieke heel onrustig, huilt ze veel en ons hart huilt mee. Rustig zingen en wrijven over haar gezichtje maakt haar rustig. En zo brengen we een aantal uren door samen, allebei aan een kant van het bed.



Haar bloeddruk is in het begin hoog, maar daalt snel naar normaal. De zuurstof heeft ze hard nodig.
Zo kwetsbaar als ze is, zo sterk is ze ook als ze een paar uur later op schoot zit en ondanks de wondjes in haar mond dapper gaat drinken. En later zelfs bloemkool, aardappelpuree en een gehaktbal met appelmoes geblenderd opeet. Je ziet haar kijken ‘het doet zeer, maar ik heb echt honger’. Ze valt regelmatig in slaap.
De nacht brengt ze door op de IC en ik blijf slapen. Lieke slaapt de hele nacht. Ik minder door de alarmen. Haar hartactie neemt behoorlijk af. De nachtverpleegkundige legt me uit dat dit echt hoort bij haar hypoventileren en dat ze daarom aan de zuurstof ligt. De hoeveelheid zuurstof die we ook thuis geven is voldoende voor een stabiele nacht.
En dus is er uiteindelijk geen reden meer vandaag om nog een nacht in het ziekenhuis te blijven.

Lieke eet goed door, maar haar gezichtje verraad de pijn en moeite die het kost. En het wrijven in haar oogjes laat zien dat de narcose nog effect heeft.
En zo ligt ze nu heerlijk in haar eigen bed. En gaan wij uitrusten van de spanning, de indrukken en zullen we de komende dagen nog extra alert zijn. Het zorgen is niet klaar, maar zoveel fijner om thuis te zijn.

Het is zoals ome Maarten het verwoordde: zo kwetsbaar, maar ook zo veerkrachtig!
Dapper mooi mensje!