Toen ik zwanger was van Lieke was ik onrustig. Lieke groeide niet goed. Er was op alle uitgebreide echo’s niks afwijkends te zien. Er was geen rede voor onrust. En toch was deze er.
In de auto op weg naar het ziekenhuis voor de keizersnede, nu bijna 10 jaar geleden, zei ik tegen Bart ‘over een paar uur verandert onze hele wereld’. Een wereld zo anders had niemand voorspelt. De eerste weken nam de onrust alleen maar toe. Al die onderzoeken de eerste weken naar wat ‘allemaal mis kon zijn’. Onrust over het onbekende.
In de jaren die volgde kwam de onrust regelmatig terug. Ziek zijn, de ziekenhuis opnames. Maar ook de stappen die we gezet hebben. Zoeken naar de juiste dagbesteding, gaan logeren op hele jonge leeftijd, die eerste nacht…Wisselingen van verzorgers, juffen, verpleegkundigen, taxi chauffeurs. Bureaucratische onrust met CIZ, zorgkantoor, SVB en gemeente.
Ik denk zelfs dat de onrust uiteindelijk wel is afgenomen, of zijn we eraan gewend geraakt? Toch komt af en toe de onrust boven.
En deze periode is de onrust er weer in alle hevigheid. Vrijdag staat de ok gepland in het Radboud. Eerst was er de onrust, kunnen twee artsen op dezelfde dag in dezelfde ok gepland worden. Nu is er de onrust, als ze maar niet deze week ziek wordt zodat de ok uitgesteld wordt. En dan ook in je achterhoofd ‘voor de eerste keer een diepe narcose met beademing’. Een narcose met een aantal kritische momenten. Na de ok meteen naar de kinder IC en dan is het afwachten. Misschien de volgende dag naar huis, misschien ook niet. Is er rede tot onrust? Ik weet het niet, in Nijmegen zijn de artsen en anesthesisten heel wat gewend. Ze is er in goede handen. Ben ik overbezorgd? Ik weet het niet. Als ik iets heb geleerd in de afgelopen jaren is het dat Lieke een enorme dappere vechter is. Maar wat zal ik blij zijn als de onrust vrijdagmiddag weer kan zakken…
mooi verhaal