Januari is voor Lieke gestart met een buikvirus. Ze is niet heel ziek geweest, maar wel duidelijke ongemak en heel veel poep. Warm eten was niet haar favoriet, gelukkig wel boterhammen, pap en drinken zodat de intake voldoende is gebleven.
We hebben het eerste bezoek aan het Radboud van dit jaar ook alweer achter de rug. Bij bijzondere tandheelkunde was de tandarts erg tevreden, de intensieve reiniging onder narcose afgelopen september heeft echt zijn vruchten afgeworpen.
En afgelopen vrijdag stond het bezoek met Liekes fysio Judith aan Martine de fysio in het MMC voor het PEP masker gepland. Ik zat in de wachtkamer en ging even terug in de tijd. Het eerste jaar van Liekes leven ben ik hier wekelijks geweest. Fysiotherapie, logopedie en de diëtiste. Voor me zie ik het kleine meisje van toen met een groot deel van de eerste maanden een sonde in haar neusje…Ik ben weer in het ‘nu’ als Judith binnenkomt. Lieke kijkt verwonderd als ze haar stem hoort, zonder iets te zeggen zegt ze ‘hé wat doe jij hier nu?’ en ze rijdt naar Judith toe met een big smile. Dan komt Martine ons halen ‘hé poppie’ zegt ze zoals ze altijd heeft gedaan. Martine is zo aangenaam verrast wat Lieke allemaal kan. Ik houd haar bij ‘grote stappen’ altijd op de hoogte. Maar een uur samen werken is dan toch echt anders. ‘Ik weet nog als de dag van gisteren dat ik haar vlak na de geboorte vast had en dacht…oei’. Met de minuut ben ik trotser.
We krijgen uitleg over het gebruik van het Positive Expiratory Pressure masker. Door tegen een weerstand uit te ademen wordt druk in de longen opgebouwd en dit gaat Lieke uiteindelijk helpen als ze veel slijmvorming heeft. Als we klaar zijn komen we ook Simone de logopediste tegen ‘Wat ben je groot geworden’ en we kletsen even over de verbazing die er in het Radboud heerst over Liekes bijzondere eigen effectieve veilige manier van eten. Trots!
Zaterdag viert Guusje haar 9e verjaardag. En Lieke is erbij met hulp van Anne. Ze smult van de heerlijke taart en laat daarna duidelijk merken dat ze met de andere kindjes boven wil gaan spelen. En dus zet Anne haar boven in haar stoel en is ze een aantal keren alleen boven met de kinderen. Ze straalt, ze beweegt met alles wat ze in haar heeft. Als ze beneden is om even wat te drinken, draait ze met haar hele lijfje naar de trap. Hoezo communiceren? Aan het einde van de middag is ze hartstikke moe, maar wat een heerlijk feest!
Wat een prachtig verhaal
Wat kun jij het toch weer mooi verwoorden. Ook wij weten als geen ander hoe moeilijk het voor onze kinderen is om te communiceren. En wat mooi dat het dan op deze eigen manier goed gaat.
Zet ‘M op kanjers allemaal!!!!!! Marjo Bazelmans