Ik krijg een berichtje op mijn telefoon:
Ik glimlach, heerlijk in de buitenlucht aan het slapen..en ga weer verder met mijn werk. Thuis lees ik in Lieke’s schriftje van de IJsbeertjes dat ze samen met Joyce gewinkeld heeft, in haar loopkar de ruimte ‘onveilig heeft gemaakt’, haar hoofd heeft gestoten (geen bult te zien), geknutseld heeft, gewerkt heeft met Judith en in de stemming komt met de carnavalsmuziek. Weer een glimlach..
Vanmorgen krijg ik een berichtje van Rensis, Lieke heeft lekker geslapen! De rest van de dag de ruimte om te ontzorgen en er voor Guusje te zijn. Als we Lieke hebben opgehaald vanavond en ze in bed ligt krijgen we ook een fotoverslagje; fijn met scheerschuim gespeeld, in de loopkar lol gehad met een ander kindje, op de mat geluisterd naar muziek, gesmuld van smoothies en cakejes..
Foto’s en verslagjes, met zorg gemaakt door haar juffen, haar verzorgers. Lieke kan zelf niet praten, maar door de beelden, zien wij in een oog op slag hoe het met haar is. En door de tekst weten we hoe haar dag eruit heeft gezien. Onmisbaar, heel fijn!
De foto’s laten zien en de verhalen beschrijven wat wij ook merken iedere dag; rond 16 uur is de energie op…iets waar we niet veel aan kunnen veranderen. Maar haar oogjes stralen, ze geniet en zolang dat is, zijn wij tevreden 🙂